دلنوشته های ستاره

هر کجا هستم باشم آسمان مال من است ...

گل یخ

 به دیماه که از گشت گردان سپهر

سحاب افکند پرده بر روی مهر

ز دم سردی ابر سنجاب پوش

ردای قصب،کوه گیرد به دوش

جهان پوشد از برف،سیمین حریر

کشد پرده سیمگون ، آبگیر

شود دامن باغ ، از گل تهی

چمن ماند از زلف سنبل تهی

در آن فتنه انگیز طوفان مرگ

که نه غنچه ماند به گلبن نه برگ

گلی ، روشنی بخش بستان شود

چراغ دل بوستانبان شود

صبا را کند مست گیسوی خویش

جهان را برانگیزد از بوی خویش

گل یخ ، بخوانندش و ای شگفت

که از او باغ افسرده، گرمی گرفت

ز گلها از آن سر بر افروخته است

که با باغ بی برگ و بر ساخته است

تو نیز ای گل آتشین چهر من

که انگیختی آتش مهر من

زپیری چو افسرد جان در تنم

تهی از گل و لاله شد گلشنم

سیه کاری اختر سیم فام

سیه موی من کرد چون سیم خام

سهی سروم از بار غم گشت پست

مرا برف پیری به سر بر نشست

به دلجویی ام در کنار آمدی

زمستان غم را ، بهار آمدی

گل یخ ، گرآورد بستان به دست

مرا آتشین لاله ای چون تو هست

ز گلچهرگان سر بر افراختی

که با جان افسرده ای ساختی

 

                                                       رهی...

                                                           دیماه 1322

۱۳٩٠/٩/٢۸ | ۱٢:٢٠ ‎ق.ظ | تک ستار⋆ | نظرات () |

www . night Skin . ir